ﺧﻮﺍﺏ ﺩﯾﺪﻡ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻫﺮ ﻗﻮﻣﯽ ﺭﺍ ﺩﺍﺧﻞ ﭼﺎﻟﻪﺍﯼ ﻋﻈﯿﻢ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﻭ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮ ﭼﺎﻟﻪ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎﻧﯽ ﮔﺮﺯ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﮔﻤﺎﺭﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﺍﻻ ﭼﺎﻟﻪﯼ ﺍﯾﺮﺍﻧﯿﺎﻥ . ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻋﺒﯿﺪ ﺯﺍﮐﺎﻧﯽ ﺭﺳﺎﻧﯿﺪﻡ ﻭ ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ : ﻋﺒﯿﺪ، ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮐﺮﺩﻩ، ﻧﮕﻬﺒﺎﻥ ﻧﮕﻤﺎﺭﺩﻩﺍﻧﺪ؟ ! ﮔﻔﺖ : ﻣﯽﺩﺍﻧﻨﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩ ﭼﻨﺎﻥ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﺷﻮﯾﻢ ﮐﻪ ﻧﺪﺍﻧﯿﻢ ﺩﺭ ﭼﺎﻫﯿﻢ ﯾﺎ ﭼﺎﻟﻪ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ ﺑﭙﺮﺳﻢ : ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺎ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﺑﺪﺍﻧﺪ ﻭ ﻋﺰﻡ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻦ ﮐﻨﺪ ... ﻧﭙﺮﺳﯿﺪﻩ ﮔﻔﺖ : ﮔﺮ ﮐﺴﯽ ﺍﺯ ﻣﺎ ﻓﯿﻠﺶ ﯾﺎﺩ ﻫﻨﺪﻭﺳﺘﺎﻥ ﮐﻨﺪ، ﺧﻮﺩ ﺑﻬﺘﺮ ﺍﺯ ﻫﺮ ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﯽ ﻟﻨﮕﺶ ﮐﺸﯿﻢ ﻭ ﺑﻪ ﺗﻪ ﭼﺎﻟﻪ ﺑﺎﺯ ﮔﺮﺩﺍﻧﯿﻢ.
ﺭﺳﺎﻟﻪﯼ ﺩﻟﮕﺸﺎ/ ﻋﺒﯿﺪ ﺯﺍﮐﺎﻧﯽ
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر